Imyweb articles

Parametry techniczne kursu:
Multimedialny materiał instruktażowy Format: Windows Media (WMV) Rozdzielczość: 800×600 Bitrate: 295 kb/s Długość: 15min

Uczestnicy kursu Linux - Zarządzanie oprogramowaniem:
Uczestnicy kursy powinni posiadać podstawową wiedzę w zakresie obsługi komputera i graficznego interfejsu użytkownika systemu Linux.

Dlaczego jest to kurs właśnie dla mnie?:
Potrafię korzystać z interfejsu graficznego oraz od czasu - do czasu używam wiersz poleceń aby wywołać bardziej zaawansowane komendy. Chciałbym świadomie zarządzać moim systemem Linuxi nauczyć się podejmować decyzje w sposób przemyślany. Zbodyć na szkoleniuwiedzę, gdzie szukać pomocy i gdzie zajrzeć, aby sprawdzić konfiguracje zainstalowanego oprogramowania.

Jest to pierwszy odcinek z serii filmów szkoleniowych na temat systemu operacyjnego Linux. Autor posiada wieloletnie doświadczenie w administrowaniu serwerami Linuks/Windows. W kolejnych odcinkach będzie dzielił się kursantami, wiedzą na temat konfiguracji i administracji serwerów usług, serwerów sieciowych oraz stacji roboczych.

Po raz pierwszy nazwa miejscowa Krakowa, jako wawelskiego i podwawelskiego zespołu osadniczego pojawia sie w relacji arabskiego podróżnika Ibrahima ibn Jakuba. Kolejnym dokumentem w którym wymienia się nazwę Kraków jest akt Dagome iudex, czyli wadliwe streszczenie na mocy którego Mieszko I z żoną Oda i synami Mieszkiem i Lambertem oddają swoje państwo pod opiekę stolicy Apostolskiej. Kraków jako nazwa jest zaliczana do grupy nazw dzierżawczych i mających bardzo czytelną odimienna budowę. Sugeruje ona siedzibę Kraka, zatem mozna przypuszczać że imię takie rzeczywiście istniało poza legendą. Racjonalizm nakazuje przyjąć, że historia zamknięta w nazwie miasta mówi nam o Kraku, który w nieznamym dokładnie czasie załozył swój gród, który nazwano Krakowem. I to jedyny wniosek wynikający z nazwy. Pozaźródłowe wiadomości historyka każą natomiast uznać, że gród Kraka musiał być znaczny, o długotrwałej roli, skoro jego nazwa pozostała w tradycji czy inaczej mówiąc utrwaliła się. Nie ulega wątpliwości, że pierwotnie łączyła się z pojedynczym obiektem, stanowiącym siedzibę Kraka i jego następców, w których należałoby się dopatrywać “władców” plemiennych. Poszukiwania tego miejsca w obecnym Krakowie należałoby rozpocząć przede wszystkim od Wawelu. Za tym faktem przemawiają ślady - co prawda wątłe - grodu na wzgórzu wawelskim, które można połączyć z rodziną wielkich grodów epoki plemiennej. Przemawiają za tym wczesne a stosunkowo liczne obiekty sakralne wzgórza wawelskiego, które musiało być zatem u początków chrześcijaństwa w tej części Polski najważniejszym siedliskiem licznej elity władzy. Przemawia za tym wreszcie znaczne i trwałe osadnictwo u stóp Wawelu, które razem z Wawelem tworzyć musiało krakowskie pramiasto, a równocześnie trzon osadniczy rejonu górnej Wisły. Znaczenie i dynamikę rozwoju Krakowa wczesnośredniowiecznego podkreśla, potwierdzona badaniami, obecność już od drugiej połowy X w. kamiennych budowli: pałacu władcy i licznych kościołów.

Po raz pierwszy nazwa miejscowa Krakowa, jako wawelskiego i podwawelskiego zespołu osadniczego pojawia sie w relacji arabskiego podróżnika Ibrahima ibn Jakuba. Kolejnym dokumentem w którym wymienia się nazwę Kraków jest akt Dagome iudex, czyli wadliwe streszczenie na mocy którego Mieszko I z żoną Oda i synami Mieszkiem i Lambertem oddają swoje państwo pod opiekę stolicy Apostolskiej. Kraków jako nazwa jest zaliczana do grupy nazw dzierżawczych i mających bardzo czytelną odimienna budowę. Sugeruje ona siedzibę Kraka, zatem mozna przypuszczać że imię takie rzeczywiście istniało poza legendą. Racjonalizm nakazuje przyjąć, że historia zamknięta w nazwie miasta mówi nam o Kraku, który w nieznamym dokładnie czasie załozył swój gród, który nazwano Krakowem. I to jedyny wniosek wynikający z nazwy. Pozaźródłowe wiadomości historyka każą natomiast uznać, że gród Kraka musiał być znaczny, o długotrwałej roli, skoro jego nazwa pozostała w tradycji czy inaczej mówiąc utrwaliła się. Nie ulega wątpliwości, że pierwotnie łączyła się z pojedynczym obiektem, stanowiącym siedzibę Kraka i jego następców, w których należałoby się dopatrywać “władców” plemiennych. Poszukiwania tego miejsca w obecnym Krakowie należałoby rozpocząć przede wszystkim od Wawelu. Za tym faktem przemawiają ślady - co prawda wątłe - grodu na wzgórzu wawelskim, które można połączyć z rodziną wielkich grodów epoki plemiennej. Przemawiają za tym wczesne a stosunkowo liczne obiekty sakralne wzgórza wawelskiego, które musiało być zatem u początków chrześcijaństwa w tej części Polski najważniejszym siedliskiem licznej elity władzy. Przemawia za tym wreszcie znaczne i trwałe osadnictwo u stóp Wawelu, które razem z Wawelem tworzyć musiało krakowskie pramiasto, a równocześnie trzon osadniczy rejonu górnej Wisły. Znaczenie i dynamikę rozwoju Krakowa wczesnośredniowiecznego podkreśla, potwierdzona badaniami, obecność już od drugiej połowy X w. kamiennych budowli: pałacu władcy i licznych kościołów.

Twierdzenie ze szklo jest ciecza lub przechlodzona ciecza jest nieprawdziwe. Ze wzgledu na wlasciwosci reologiczne jest to cialo stale. Ponadto okreslenie ciecz przechlodzona jest oznaczone i ono tylko tyle ze dana substancja ponizej temperatury krystalizacji miesci sie w stanie cieklym ze wszystkimi tego konsekwencjami tj. nadal jest plynna jej molekuly moga sie miedzy soba rykoszetowac innymi slowy jej lepkosc jest nadal mala.
Surowcem do produkcji tradycyjnego szkla jest piasek kwarcowy oraz dodatki, najczesciej: weglan sodu i weglan wapnia, topniki: tlenki boru i olowiu oraz pigmenty, którymi sa zazwyczaj tlenki metali przejsciowych (kadm, mangan i inne). Surowce sa mieszane, topione w piecu (tzw. wannie szklarskiej) w temperaturze 1200-1300°C(dzieki dodaniu weglanu sodu), po czym definiowane w formy przed pelnym skrzepnieciem.
Dla szkla tak popularnego z krzemionka jak zeszklonych metali mamy do czynienia z substancja która poza wszelka watpliwoscia jest w stanie skupionym. Znane jest wiele produktow krystalicznych które wiruja o wiele bardziej efektywnie niz szkla i nie odbiera im sie miana cial stalych.

Zwykle szklo, jak obsydian, wykorzystywano jako bron w Europie. Produkcja szkla znana byla juz ponad piec tysiecy lat temu. W I w. p.n.e. znano przepis wytwarzania rzeczy przez wydmuchiwanie, w XIX w. wynaleziono sposob odlewania.